ولیک به خون جگر شود...

آنچه نگهم می‌دارد که به زندگی ادامه دهم فقط این است که یک روز با خدا بنشینیم، فیلم زندگی‌ام را پخش کنیم و درباره‌اش حرف بزنیم. و لاغیر.

پ.ن: امسال مراسم خونه خانم ک برگزار می‌شه یا اونجا؟ نمی‌دونم. ولی کاشکی خونه خانم ک باشه. دلم واسه اونجا تنگ شده... خب! خونه خانم ک نیست :(

پ.ن: لازم است دوباره تاکید کنم که ما ابد در پیش داریم و به بقیه تست‌های دایره‌ام بپردازم. شاید هم باید ماتریس را شروع کنم. نمی‌دانم. به راستی قرار است بعد از ۱۳، ۱۴ ام تیر سال بعد چکار کنم؟ 

پ.ن: دیگر اینکه عملن چیزی به نام قدرت تصمیم‌گیری ندارم. آنقدر همه چیز را بالا و پایین می‌کنم و آنقدر نمی‌توانم به بی‌نقص‌ترین حالت ممکن برسم که تصمیمی نمی‌گیرم و خودش یک چیزی می‌شود...

پ.ن: خیلی بد است یک نفر آنقدر آدم را بشناسد که حرف نزده بگوید: "چشمات داره برق می‌زنه! دوباره می‌خوای یه چیزی رو تغییر بدی". و باز خیلی بد است که آخرش کتابی کادو بدهد. بگویم: "خیلی ممنونم. خوندم می‌آرم براتون". و بعد بفهمم که نه! برای خودم آورده. خیلی کم پیش آمده کسی از کادر مدرسه را دوست داشته باشم، اما این یک نفر انگار فرق می‌کند کلن...

آقای اویلر!

آقای اویلر؛ نمی‌شد به جای آن معمای بی‌اهمیت که آیا می‌شود از همه پل‌ها یک بار گذشت و به نقطه اولیه رسید، راه‌های رسیدن من به او را بررسی می‌کنید؟ نمی‌شد به جای آنکه دورهایی به طول ۶ در گراف k10 را بشمارید، دورهایی پیدا می‌کردید از او به او؟ مسیرهایی به سوی او. راس‌هایی از جنس او. یال‌هایی میان او و او. احاطه‌گرهایی در اطراف او. اینها ایده‌های بهتری برای فکر کردن نیستند تا نظریه گراف‌ها که ابداعش کردید؟ :(

پ.ن: وای خدا باورم نمی‌شه این آدم همونیه که تو همه نمازای کلاس دهمم التماس کردم دوستم داشته باشه. اصلن از این به بعد، حرف فقط حرف تو. باشه؟

پ.ن: گاهی فکر می‌کنم بقیه آدم‌ها بدون این کمال‌گرایی ویرانگر چطور زندگی می‌کنند...

پ.ن: ادبیاتو از اول سال موضوعی خوندم. الان باید واسه امتحان جمعش کنم. چه ارزشی داره امتحان تشریحی ادبیات آخه...

پ.ن: "ما ابد در پیش داریم" و این شش ماه خیلی زود می‌گذرد...

صندوق.

اگر دنیا صندوق انتقادات و پیشنهادات داشت، پیشنهاد می‌کردم که گاهی لازم است آدم‌ها بخشی از آینده را ببینند تا بتوانند تصمیم بگیرند و خودشان را جمع و جور ‌کنند. 

پ.ن: احساسی شیطانی در من بیدار شده که پیشنهاد می‌دهد حالا بعد از دوسال انتقام کلاس دهمم را بگیرم. ببرمش تا انتهای امید و خوشی و بعد محکم پرتش کنم پایین. هرچند چندبار دیگر این کار را کرده ام، اما این بار نه! 

پ.ن: از اینکه حتی این فکرها به ذهنم می‌رسد، بیزار می‌شوم از خودم...

پ.ن: zps ام به کمترین مقدار ممکن رسیده. یا به عبارتی حرف زدن داره یادم می‌ره...

پ.ن: قبلن نمی‌فهمیدم آدما موقعی که سیگار روشن می‌کنن و به افق خیره می‌شن چشونه... الان می‌فهمم.

O2+4H+4e یا O2+2H2O+4e

خدای قشنگم... دیشب در میان تعداد زیادی واکنش اکسایش و کاهش غرق شده بودم. از درک تفاوت کاهش اکسیژن در محیط مرطوب و اسیدی به ستوه آمده بودم و تفاوت واکنش آند و کاتد آب در برقکافت را نمی‌فهمیدم...سرعت حل مسئله‌های فصل یک شیمی دوازدهمم کم شده بود و همه چیز دست به دست هم داده بود تا خوشحال نباشم. در همین گیر و دار دیدم که یک نفر در کانالش از تغییراتی نوشته بود که این یک سال در خودش داده و حالا که سال تمام شده خوشحال است... لحظه عجیبی بود. به این فکر کردم که من مدت‌هاست تغییری در خودم نداده ام. مثالش قدیمی ست ولی به برکه‌ای می‌مانم بی‌تحرک و کدر که حتی به اندازه شنای یک ماهی کوچک هم تغییر نمی‌کند. این است که خواستم کمکم کنی تغییر کنم. بچه‌تر که بودم که دوست داشتم دنیا را تغییر بدهم، حالا اما دوست دارم خودم را تغییر بدهم. هرروز کمی بهتر از روز قبل. یک قدم به جلو. یک دروغ کمتر، یک لبخند بیشتر، یک دقیقه نماز طولانی‌تر... می‌شود کمکم کنی؟ سکون را دوست ندارم...

حیاط (۳)

قبل از آنکه بگویم روی دیوارش چه نوشته بود، باید بگویم آن روز که رفتم حیاط، آنقدر فضایش را دوست داشتم که دلم می‌خواست بگویم: "می‌شه من از فردای کنکورم بیام همش اینجا باشم؟". حیف که رابطه‌مان -هنوز- طوری نبود که بخواهم همچین چیزی بگویم. انشاالله یک روزی باشد. بگذریم... روی دیوار آنجا نوشته بود که "خانه" برای هرکس مفهوم متفاوتی دارد و این واژه به یک فضای چندمتری در یک آپارتمان محدود نمی‌شود. خانه می‌تواند یک نفر، یک فضا یا هرچیز دیگر باشد. جمله پایانی تابلو این بود: "خانه آنجاست که تویی". بگذریم... امروز به این نتیجه رسیدم که خانه برای من اینجاست. با تمام جزئیاتش. حتی تمام آدم‌هایش. برای منِ خسته از همه آدم‌‌ها و جو مزخرف مدرسه، اینجا بی شباهت به بهشت نیست. خنده‌‌ی رو لب آدم‌ها. اینکه همه از اینجا بودنمان هدفی غیر از کنکور و دانشگاه و پول در آوردن و ... داریم، خیلی قشنگ است. اینکه اینجا می‌شود راحت از خدا حرف زد، راحت به جای "خدافظ"، "یا علی" گفت و خیلی چیزهای دیگر، دارایی ارزشمندی ست که اینجا دارم. داشته‌ای که این در و دیوار را بیش از پیش به خانه شبیه می‌کند. خانه‌ای با دقیقن یک پدر. یک آرزو. آن روزها که مشهد می‌رفتیم، انگار تعداد زیادی خواهر و برادر بودیم که رفته ایم دیدن پدرمان. رفته ایم تا دست‌جمعی صدایش کنیم، که حتی اگر از یکی‌مان ناراحت است به خاطر بقیه از او بگذرد. تعلق خاطر من به اینجا انگار بیشتر از این حرف‌هاست... ما اینجا ظهرهای عاشورا با هم مرده ایم، شب‌های نیمه شعبان تا آنجا که می‌شده خوشحال بوده ایم و تمام روزها و شب‌های مشهد با هم زندگی کرده ایم. یک نفر چندوقت قبل می‌گفت چه لحظه‌هایی ست که حاضری دوباره برایشان زندگی کنی؟ بی‌شک همین لحظه‌ها. هرلحظه‌ای که با آنها بوده ام...

پ.ن: یک نفر -نه از اینجا، از همان جو مزخرف مدرسه- چندوقت قبل می‌گفت در این چندوقتی که قبل از تمام شدن دبیرستان داریم، دوست باشیم و از این حرف‌ها. پرسیدم چرا؟ و در کمال ناباوری جواب داد: "تو پنج‌تا دوست داشته باشی بهتره یا شیش تا؟" انگار که آدم‌ها خودکارند یا مثلن لباس...

پ.ن: امروز با آقای ا.ش ناهار خوردم. یا در واقع ناهار آقای ا‌.ش را با هم خوردیم. این هم بماند به یادگار که آدم‌های خوب هنوز وجود دارند.

به کجا چنین شتابان؟

یکی دو هفته قبل رفته بودم پلیس به علاوه ده برای اینکه گواهی اشتغال به تحصلیم را تحویل بدهم. صحنه غریبی بود که تعداد زیادی داشتند برای رفتن از ایران تلاش می‌کردند. نه اینکه من حساس باشم و از این حرف‌ها، واقعن تعدادشان قابل تامل بود. در واقع آنجا فقط من بودم که کاری غیر از پاسپورت گرفتن داشتم. عجیب نیست؟

در همین راستا خیلی وقت پیش دیوارنوشته‌ای از سوریه دیدم که نوشته بود: "کشور هتل نیست که هروقت خدماتش خوب نبود ترکش کنیم"

پ.ن: ولی خدای قشنگم، واسه همه چیزایی که می‌خواستم بشه و تو نذاشتی بشه، ممنونم. 

حیاط (۲)

-قد آقای م.ک خیلی کوتاهه. قد هرکی که تو فضای کنکور مونده کوتاهه. اصلن گیر مدرسه‌های مذهبی همینه. آدمای قد بلند مذهبی نیستن، واسه همین کلن جایی ندارن تو این مدرسه‌ها. این تقصیر من و توعه. تو بشو اون معلم ریاضی‌ای که به بچه‌هاش یاد می‌ده واسه چی باید ریاضی بخونن. معلمی که می‌تونه درسشو تو دنیای واقعی به بچه‌ها نشون بده. واسه اینکه معلم اینجوری بشی الان باید تست بزنی؟ خب بزن!

پ.ن: گفت هرچه آدم‌ها بیشتر می‌روند، مسئولیت آنها که مانده اند بیشتر می‌شود.

به حیاط خوش آمدید!

هو الحبیب

امروز رفته بودم «حیاط». اینکه چه شد رفتم آنجا باشد برای بعد. اما خیلی چیزهایش را دوست داشتم. مثلن تابلوی بزرگ توی کافی‌شاپش. همان که تعداد زیادی کلمات مختلف رویش بود و کنار هرکدام یک برآمدگی بود برای اینکه بشود نخی را گره زد. بعد برای هراحساس یک رنگ نخ گذاشته بود؛ «چیزهایی که ناراحتم می‌کند» قرمز بود، فکر کنم «چیزهایی که خوشحالم می‌کند/به من حس خوبی می‌دهد» آبی بود. (بیش از این حوصله رسمی نوشتن ندارم، پس...) تقریبن معلومه هرکلمه‌ای بیشتر چه رنگی می شه. «دعا» به خیلیا حس خوبی می‌ده مثلن، یا «رهایی» خیلیا رو خوشحال می کنه. اما «مدرسه» پرتناقض‌ترین کلمه بین همشون بود. مدرسه خیلیا رو خوشحال می‌کرد و خیلیای دیگه رو ناراحت. به خیلیا احساس خوبی می‌داد و برای خیلیا هیجان انگیزی بود. این خیلی جالب بود... اینکه یه مدرسه می‌تونه به خوشحال کننده ترین جا برای بچه‌ها و در عین حال عذاب آور‌ترین جای ممکن تبدیل شه.

یک چیز جالب دیگه حیاط هم این بود که واقعن همه جور آدمی توش بود. از خانواده‌هایی که دخترهای خیلی کوچیکشونم حجاب داشتن تا خانواده‌هایی که مادرشونم حجاب نداشت. یه چیز دیگه هم اینکه مربی به اون معنا نداشتن اونجا. یا در واقع کاری که می‌کردن مربی محور نبود. مامان/بابا محور هم نبود. خود بچه ها بودن واقعن... و چقدر وقتی بچه‌ها می‌رسیدن اونجا خوشحال بودن. یه خوشحالی و رهایی عمیق. از در ورودی که رد می‌شدن، یه جوری دستاشونو باز می‌کردن و می‌دویدن که انگار به خودِ خودِ بهشت رسیدن (فکر کردن به این سوال فلسفی که چرا ما هیچ وقت از مدرسه رفتنمون خوشحال نبودیم و هنوزم نیستیم تقریبن؟ :( ) ری اکشنای مربی‌ها هم به اتفاقایی که می‌افتاد خیلی دوست داشتم؛ مثلن موقعی که ما داشتیم حرف می‌زدیم، یه اسباب بازی از دست یکی از بچه‌ها افتاد رو زمین و پخش شد. با کلی حوصله و شوخی و خنده و اینا رفتن کمکش که اون وسیله رو جمع کنه. کمک کردنشون هم اینطوری نبود که براش جمع کنن، در واقع کنارش وایسادن تا خودش جمع کنه... 

خلاصه اینکه خیلی دوست داشتم اونجا رو. خیلی بیشتر از مدرسه و مهدکودک خودم. و الان احساس می‌کنم دوباره امیدی در من زنده شده که جاها و آدمای خوب -هنوز- وجود دارن...

پ.ن: روم نشد از اون تابلو نخا عکس بگیرم :(

ثم ماذا؟

پاییز تمام می‌شود که بشود. زمستان شروع می‌شود که بشود. دور هم جمع می‌شوید که بشوید. آهنگ‌های تکراری گوش می‌دهید که بدهید. که چه؟ اینهمه باران چرا همه شهر را با خودش نبرده است؟

پ.ن: احتمالن اگر پسرخاله‌ کوچیکه‌ام در دنیا وجود نداشت، می‌مردم.

احتیاج به پیامبر...

نیاز دارم به پیامبر که شبیه مربی‌های ورزشی، دست‌هایش را بگذارد دو طرف صورتم و با صدای تقریبن بلندی بگوید: یا ایها الذین آمنوا، آمنو. ایمان به اینکه خدایی ورای همه محاسبات ما ایستاده است. شاید این روزها تمرینی ست برای اینکه بگذارم تصویرم را خدا نقاشی کند، نه خودم. قبل از این تصویر نسبتن دقیقی از خودِ چندسال بعدم داشتم. آن تصویر فروریخته و من حتی تلاشی برای ساختن دوباره‌اش نمی‌کنم. دوست دارم این بار خدا آن را نقاشی کند...

پ.ن: می‌گفت هرجای قرآن به یا ایها الذین آمنو رسیدید، یک "بله قربان" بگویید بعد ادامه بدهید خواندن را. دلم برای این حرف‌هایش تنگ شده.

پ.ن: درباره فیلم بی‌همه‌چیز اینکه دوستش داشتم. نمودی واقعی ست نه تنها از جامعه ما که از جامعه قرن‌ها پیشِ کوفه. همانقدر تلخ، همانقدر واقعی...

پ.ن: تا کنون بارها به احساساتم باخته ام و همه چیز را فدای دوست داشتن‌های بیهوده‌ام کرده ام. اما در این ۶ ماه و نیم باقیمانده -انشاالله- اجازه‌ی ماندن و ِغرق شدن در آنچه گذشته را به خودم نخواهم داد. باشد که بعد از این نیز به همین منوال عمل کنم.